Niet de handicap veroorzaakt problemen, maar de wijze waarop onze samenleving is ingericht (Blog)

Door Anja Wouters , Adviseur Inclusie en Projectleider MEE Samen

Mensen met een beperking doen nog onvoldoende mee in de Nederlandse samenleving. Dat staat in een rapport van het College voor de Rechten van de Mens, dat onlangs is aangeboden aan minister Hugo de Jonge van Volksgezondheid, Welzijn en Sport. Gehandicapten ondervinden grote belemmeringen op het gebied van arbeid, zelfstandig wonen, onderwijs en toegankelijkheid van openbare ruimten.

In Nederland wonen minstens twee miljoen mensen met een beperking. Dat zijn bijvoorbeeld mensen in een rolstoel, maar ook mensen die doof, slechtziend of blind zijn. Of een verstandelijke of psychische beperking hebben. En ook mensen met dyslexie, taalproblemen, autisme of een chronische aandoening hebben een beperking waarmee volgens het VN-verdrag rekening moet worden gehouden.

Het vinden van werk is een van de grootste problemen. Zo hadden mensen met een beperking in 2015 en 2016 twee keer zo vaak geen werk dan mensen zonder beperking. En uit een rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP) blijkt dat de helft van de bedrijven niet van plan is om mensen met een beperking in dienst te nemen. Werkgevers vinden het vaak gedoe om gehandicapten in dienst te nemen, omdat procedures voor extra voorzieningen vaak ingewikkeld zijn en lang duren.

Bedrijven zouden wel meer willen werken met mensen met een beperking, maar vinden het moeilijk om inzicht in personeel met een beperking te krijgen. Vragen die zij vaak hebben, zijn: waar vind ik mensen met een beperking en wat kunnen ze? Ook is het onduidelijk welke risico’s het aannemen van een werknemer met een beperking met zich meebrengen, zoals uitval door ziekte of inzetten van begeleiding. Het wordt heel moeilijk gemaakt voor mensen met een beperking. Sommige bedrijven geven aan dat er geen geschikte functies zijn of geen nieuwe medewerkers nodig zijn. Ook zou er te weinig capaciteit zijn om de medewerkers met een beperking goed te begeleiden. Werkgevers kennen ook vaak de regelingen niet die er zijn voor deze doelgroep, zoals loonkostensubsidie of de no-riskregeling bij ziekte. Verder worden Wajongers per 1 januari 2018 gekort op hun uitkering. In plaats van 75 procent van het minimumloon krijgen ze nog maar 70 procent. Daar kunnen zij niet van rondkomen, want vanwege hun handicap, hebben zij vaak veel extra kosten.

De meeste bedrijven voelen zich wel verantwoordelijk voor het in dienst nemen van mensen met een beperking, maar vaak worden er geen concrete maatregelen genomen om dat ook mogelijk te maken. Er worden niet genoeg banen gecreëerd. Eerder heeft het kabinet afgesproken dat er tot 2026 in totaal 125.000 banen voor gehandicapten bij moeten komen: 25.000 bij de overheid en 100.000 bij andere werkgevers.

Ashley Bakker uit Dordrecht vertelt: “Ik ben doof geboren, maar ik kan 70 procent horen dankzij een gehoorapparaat. Toch moet ik maandenlang solliciteren en ik heb geen recht op Wajong. Telkens word ik afgewezen omdat ik doof ben. Ik kan prima horen en praten, daar heb ik jarenlang voor moeten oefenen. Maar tevergeefs. Ik ben niet de enige dove in Nederland die gemotiveerd is om een baan te vinden. De werkgevers moeten ons een kans geven.” Helaas wordt Ashley beoordeeld op haar beperking. “Mensen met een beperking moeten ook gewoon als arbeidskracht worden gezien. Doven en blinden hebben geen andere beperking dan dat ze niet kunnen horen of zien. Ze hebben evenveel lerend vermogen als ieder ander, dus ze zouden net zo ver moeten kunnen komen. We moeten er als samenleving voor zorgen dat mensen met een beperking volwaardig kunnen deelnemen aan de maatschappij. Niet de handicap veroorzaakt problemen, maar de wijze waarop onze samenleving is ingericht. Dit vergt aanpassingen van ons allemaal”, aldus Ashley.

Voor mensen die ondersteuning willen om deelname op het gebied van werk, onderwijs, wonen, omgaan met geld en vrije tijd mogelijk te maken, biedt een Toekomstcoach een goede uitkomst. Ondersteuning door de Toekomstcoach zorgt ervoor dat mensen, die door hun beperking afstand tot de arbeidsmarkt ervaren, niet tussen wal en schip raken en weten waar ze terecht kunnen met hun vragen. De Toekomstcoach brengt alle vraagstukken (ook bijvoorbeeld in de thuis- of financiële situatie) in beeld, kijkt naar wat er wel kan en zorgt ervoor dat mensen hulp uit hun omgeving of professionele zorg krijgen als dat nodig is. De Toekomstcoach is de verbindende schakel tussen alle betrokken partijen, ook de (mogelijke) werkgever, hulpverleningsinstanties en naasten. Hierdoor kunnen problemen worden opgelost en voorkomen. Mensen zitten hierdoor beter in hun vel en hebben meer toekomstperspectief!

Meer informatie over de Toekomstcoach

 

 

 

Contact