Archief voor april, 2017

Hoe moeilijk kan het zijn om door een toegangspoortje te gaan?

24, apr, 2017

Roy, ervaringsdeskundige autisme bij MEE

Deltion! Ik moet nog weleens terugdenken aan de keer dat ik jou, Janine, vergezelde bij die autismewandeling voor docenten. Vooral aan die kloterige toegangspoortjes. Deels omdat ik schrok van mezelf. Deels schaamte. Hoe moeilijk kan het zijn om door een toegangspoortje te gaan? De dag daarna stond ik op het station in Zwolle. Om bij de trein te komen moest ik weer door toegangspoortjes. Gelukkig had ik voldoende tijd om een sigaret op te steken en van een afstandje te bekijken hoe die poortjes werken. Ik ben probleemloos door de poortjes gekomen en daarna begon de ellende. Veel nummers, pijlen en teksten om bij de trein te komen. Ik raakte volledig gedesoriënteerd en ik ging de verkeerde kant op. Ik moest mezelf tot de orde roepen en logisch gaan denken. Ik kon mezelf corrigeren en ik wist op het nippertje de trein te halen. Gelukkig! Ik haat het om ergens te laat te komen.

Ik moet nog regelmatig denken aan onze eerste gezamenlijke training in Barneveld. Voor de training hebben wij kort telefonisch contact gehad en de context voor de avond in Barneveld besproken. Na het ontvangen van de presentatie werd het allemaal wat duidelijker voor mij! Ben nogal visueel ingesteld, hè. Blond. Maat 38. Cup D. Geintje… Maar toch… ik ging iets doen wat ik nog nooit eerder gedaan had. Ik heb daar toch enkele nachten onrustig van geslapen. Uiteindelijk wist ik mezelf gerust te stellen met het feit dat ik alleen maar bij mezelf hoefde te blijven. Maar er was nog een probleem. Allemaal nieuwe onbekende mensen. Ook jij, Janine! Het verloop was prettig voor mij. Inmiddels zijn wij vele trainingen verder en dat gaat uitstekend. Ik vind het superfijn om met jou en andere collega’s samen te werken. Ook de positieve evaluaties van de deelnemers aan een training zijn altijd weer mooi om te lezen.

Ik had nogal wat problemen met sociale interactie. Dat is ook de reden dat ik met MEE in contact ben gekomen. Ik had MEE een email gezonden dat ik wilde deelnemen aan de cursus ‘Sociale contacten voor volwassenen’! Daar is een afspraak met een collega uitgekomen. Na een gesprek van 2 uur vroeg jouw collega aan mij om contact te zoeken met ErvaarMEE. Dat heb ik gedaan en dat heeft mij in korte tijd heel veel opgeleverd. Mijn sociale interactie is sterk verbeterd en MEE is voor mij een warm bad, het voelt als thuiskomen. Allemaal enthousiaste professionals die je niet veroordelen en mij op een fijne manier weten te ondersteunen. Soms denk ik weleens: hé, je kunt wel minder rekening houden met mij.

Janine, ik heb me heel vaak afgevraagd hoe het is om ‘normaal’ te zijn. Afgelopen week zat ik een uitzending van ‘Talent: Autisme’ te kijken. Daar werd de vraag gesteld: als er een pil zou zijn die autisme wegnam, zou jij die dan nemen? Mijn antwoord was nee! Het antwoord op televisie was ook nee. Met een pil die autisme wegneemt zou ik zou mijn specifieke vaardigheden kwijtraken. Jij hebt mij in Nunspeet gevraagd hoe ik het altijd met mijn werk heb gedaan. Ik heb daar voor mijn gevoel toen geen antwoord opgegeven. Omdat ik dat op dat moment niet goed wist. Maar nu wel: ik heb in het verleden tijdens mijn werk altijd gebruik kunnen maken van mijn specifieke vaardigheden. Vaardigheden die voor ‘normale’ mensen lastig of niet aan te leren zijn.

Ik vind het waanzinnig leuk om met jou en collega’s de trainingen te doen. Voor mij komt de veelzijdigheid goed uit. Geen training is hetzelfde!

Ode aan de ervaringsdeskundige

24, apr, 2017

Janine van Loenen, trainer MEE Veluwe en MEE IJsseloevers

Eigenlijk heb ik me altijd een beetje verloren gevoeld, zo zonder jou naast me, Roy! Het delen van jouw levenservaring opent zichtbaar de ogen.

Zoals die keer dat we op Deltion waren. Onze collega-trainer, jij en ik gaven een bijeenkomst ‘Beleef autisme’ aan docenten van de Entree-opleiding START. De middag was een mengeling van theorie, ervaringsoefeningen en een autismewandeling door de school, gecombineerd met jouw ervaringsverhaal.

We sluiten af met de wandeling. Halverwege de wandeling passeren we toegangspoortjes. Deze poortjes openen niet automatisch nadat we de bezoekerspas erdoor gehaald hebben. Jij stagneert en raakt, bijna niet zichtbaar, in lichtelijke paniek. Ik zie dit, de groep is het nog niet opgevallen. Voor mij als trainer ‘lesstof’ die we meteen toe kunnen passen. Voor jou natuurlijk vervelend. Toch weten we hier samen meteen een positieve draai aan te geven.

Ik vraag de groep even te stoppen en stel aan jou de vraag wat er gaande is. Jij legt uit: “Er gebeurt iets anders dan ik vooraf gedacht had. Ik weet niet wat ik moet doen en sta dus even als aan de grond genageld”. Wij als trainers kunnen dit voorbeeld meteen koppelen aan een ervaringsoefening die de deelnemers vlak daarvoor gedaan hebben. Wat gebeurt er met je wanneer dingen anders gaan dan je gewend bent? Je hebt tijd nodig. Dingen gaan niet automatisch, dus je moet ontdekken wat wel te doen. Dit kost tijd en gaat soms gepaard met paniek. Hetgeen jij, Roy, door deze situatie meteen hebt laten zien.

Dit voorval, maar ook de rest van de wandeling, maakt indruk op de docenten. Het opent ze de ogen om door een ruimte te lopen met jou naast zich, waar ze op andere dagen ‘gewoon’ door hun school lopen zonder acht te slaan op de aspecten waar jij ze op wijst. De cirkel is hiermee rond. Onze verhalen versterken elkaar en het bevestigt voor mij dat ik  geen enkele training meer wil geven zonder ervaringsdeskundigen.

‘Loverboys’ in Apeldoorn: Bijna alle meiden gingen mee

24, apr, 2017

Bron: artikel De Stentor 22 april 2017

Op de kermis van Apeldoorn zijn vrijdagavond ‘nep-loverboys’ ingezet door de politie. Verschillende meiden tussen de 13 en 15 jaar zijn aangesproken voor een fotoshoot, en bijna alle meiden ging mee.

De actie is een initiatief van de politie, MEE, Stimenz en Veilig thuis. De meiden werden op de kermis gevraagd of ze mee wilden doen aan de fotoshoot, in verband met opnames van een nieuw TV-programma.  Lees hier het volledige artikel

Gastlessen op scholen
Om jongeren voor te lichten over de gevaren, geeft MEE gastlessen op scholen over sexting, sextortion, grooming, loverboys en de rol van social media hierbij. Dit aantal neemt nu al rap toe. Jongeren zijn zich niet bewust van de effecten van het doorsturen van naaktfoto’s. Vanuit ethisch opzicht niet, maar ook niet vanuit juridisch opzicht (kinderporno, dus strafbaar). Voor leerkrachten is het tegelijkertijd ook een lastig onderwerp; kennis, maar ook handelingsverlegenheid spelen hierbij een rol.

Vraag hier een gastles aan!

Sextortion? Sexting? Grooming? Over piemels gesproken

06, apr, 2017

Jolanda Bergsma, consulent en trainer bij MEE en procesverantwoordelijke toewijzing en uitvoering zorgcoordinatie ketenaanpak jeugdprostitutie/loverboys NOG

Er is op dit moment veel aandacht voor sexting en sextortion; online verspreiding van en afpersing met naaktfoto’s of –video’s. Het aantal meldingen van online misbruik van kinderen en jongeren is in de afgelopen tijd met bijna 20% gestegen. De helft van die meldingen kwam van jongeren tussen de 8 en 25 jaar.

Jaarlijks geef ik vanuit MEE tussen de 60 en 80 gastlessen op scholen over sexting, sextortion, grooming, loverboys en de rol van social media hierbij. Dit aantal neemt sinds het begin van 2017 rap toe. Opvallend is dat deze vragen bijna niet vanuit scholen in het speciaal onderwijs komen. Terwijl juist deze doelgroep zo kwetsbaar is als het gaat om het versturen van naaktfoto’s en de mogelijke dreiging daarna.

Ik heb mij afgevraagd waarom er rond dit thema niet of nauwelijks vragen binnenkomen, terwijl het zo’n hot item is en in de klassen waar ik komt 80% aangeeft al eens te maken te hebben gehad met online verspreiding van naaktfoto’s. Ook in de trainingen die ik geef aan professionals, geven professionals aan er veel mee te maken te hebben. Jongeren zijn zich niet bewust van de effecten van het doorsturen van naaktfoto’s. Vanuit ethisch opzicht niet, maar ook niet vanuit juridisch opzicht. Opvallend is dat zowel de jongeren als de professionals weinig kennis hebben over deze problematiek en niet weten dat, als het gaat om een minderjarige, we spreken van kinderporno. Dit is gewoon strafbaar. Voor leerkrachten is het tegelijkertijd ook een lastig onderwerp; kennis, maar ook handelingsverlegenheid spelen hierbij een rol.

En bovendien, spreken we wel de juiste taal? We hebben het over sociale media en online weerbaarheid, maar sluit dit aan bij de belevingswereld van de jongeren waar het om gaat? Zij hebben het in de gesprekken met mij over piemels. In mijn beleving zijn dit termen die niet ‘triggeren’ en zeker niet verwijzen naar deze steeds groter wordende problematiek.

Binnen MEE heeft een collega van mij onlangs een prachtige cursus voor jongeren ontwikkeld (Vind ik leuk – leren omgaan met internet en social media) waarin ook deze thema’s zijn opgenomen. Laten we dezelfde taal gaan spreken!